Default
Door Remote - 08 Aug 2026
Al meer dan tien jaar kent de cyberbeveiligingsindustrie namen toe aan verschillende hackgroepen. Sommigen van hen, zoals Fancy Bear, zijn de mainstream overgestoken vanwege hun prominente hacks en gedenkwaardige namen. Anderen zijn alleen bekend binnen de cybersecurity-industrie.
Vaak kunnen zelfs insiders uit de sector het niet volgen. Gedeeltelijk komt dat doordat elk bedrijf hackgroepen anders noemt. Daarom zijn er bronnen zoals deze, die proberen een one-stop-shop te zijn waar cyberbeveiligingsprofessionals, overheidsfunctionarissen, beleidsmakers, journalisten en het bredere publiek kunnen begrijpen wie wie is.
Vorige maand werd Google het nieuwste bedrijf dat zijn naamgevingssysteem voor hackgroepen vernieuwde.
Voorbij zijn de dagen APT1, APT41 of APT, welk nummer dan ook, het systeem dat werd gebruikt door Mandiant, ooit een onafhankelijk beveiligingsbedrijf dat nu onderdeel is van Google. Mandiant was de eerste die een naamgevingsschema toepaste.
Vanaf nu is het systeem van Google relatief eenvoudig: een hackgroep zal een voornaam hebben die gedenkwaardig en willekeurig is, en een tweede woord waarvan de initiaal het land van herkomst aangeeft: Castle voor China, Ion voor Iran, Neptune voor Noord-Korea en Relic voor Rusland.
Volgens Shane Huntley, de chief technology officer van Google Threat Intelligence Group, het interne hackerjachtteam van het bedrijf, was de vernieuwing nodig om duidelijkheid te scheppen voor beveiligingsonderzoekers, zowel binnen het bedrijf als daarbuiten.
Begin jaren 2010, toen bedrijven begonnen met het publiceren van rapporten over cyberaanvallen en het benoemen van de hackers erachter, vertelde Huntley aan TechCrunch dat “we niet hadden verwacht dat we zoveel bedreigingsgroepen zouden hebben als nu.”
Het was moeilijk geworden om iedereen bij te houden. Volgens John Hultquist, hoofdanalist bij Google Threat Intelligence Group, volgt Google nu meer dan 5.000 ‘activiteitenclusters’ in verschillende landen. Huntley zei dat er maar heel weinig ontwikkelde landen zijn die niet over hun eigen cybercapaciteiten en hackgroepen beschikken.
Maar wat heeft het voor zin om hackgroepen een naam te geven? Het is niet alleen een academische oefening, legde Huntley uit. Het doel is om een basiskennis te hebben van wie wie aanvalt, en hoe ze hen aanvallen. Op die manier kunnen organisaties bedreigingen sneller herkennen, zich erop voorbereiden, deze idealiter stoppen, of in ieder geval incidenten sneller onderzoeken.
Dat alles, zei hij, is alleen mogelijk als je de hackers een naam geeft en ze consequent volgt.
“Als je daadwerkelijk door hen wordt gehackt of als je te maken hebt met een incident, wetende hoe die acteur zich gedraagt, wat hij doet, wat hij in het verleden heeft gedaan, worden al deze details van cruciaal belang om de reactie te helpen en ook om je dekking tegen deze bedreigingen uit te werken”, aldus Huntley.
Weten hoe de Noord-Koreaanse overheidshackers, bekend als de Lazarus Group, zich gedragen, wat hun doelen gewoonlijk zijn en voor wie ze werken, geeft verdedigers een startpunt in de omgang met deze hackers.
Het volgen van door de staat gesponsorde hackers is weliswaar uitdagend, maar gemakkelijker dan het volgen van groepen cybercriminelen en ingehuurde hackers, legt Huntley uit. De hackers van de overheid hebben doorgaans consistentere doelen en activiteiten, terwijl cybercriminele groepen leden hebben die komen en gaan, soms uiteenvallen en anderszins amorfer zijn. Hacker-for-hire-groepen en spywaremakers hebben doorgaans veel klanten in verschillende delen van de wereld, waardoor ze iets moeilijker te volgen zijn.
Een veelgehoorde kritiek wanneer er een nieuw naamgevingssysteem wordt aangekondigd, is: waarom gebruiken niet alle bedrijven en organisaties gewoon dezelfde codenamen? Hoewel dat een makkelijke vraag lijkt om te beantwoorden, is de realiteit dat elk bedrijf een iets andere kijk op elke groep heeft, gebaseerd op zijn eigen datasets en telemetrie. Huntely zei dat dit een onontkoombare realiteit is die niet kan worden vermeden door alleen maar meer informatie te delen tussen bedrijven en groepen onderzoekers.
“Niemand heeft perfect zicht”, zei hij. “We bouwen aan ons model en ons beste begrip, maar we zullen nooit alles weten over wat er aan de hand is.”
Door het naamgevingsschema van Google’s oude Threat Analysis Group, waar Huntely leiding aan gaf, en Mandiant te verenigen, is er nu tenminste één schema minder om te onthouden. Raadpleeg voor al het andere deze gigantische lijst.
Vaak kunnen zelfs insiders uit de sector het niet volgen. Gedeeltelijk komt dat doordat elk bedrijf hackgroepen anders noemt. Daarom zijn er bronnen zoals deze, die proberen een one-stop-shop te zijn waar cyberbeveiligingsprofessionals, overheidsfunctionarissen, beleidsmakers, journalisten en het bredere publiek kunnen begrijpen wie wie is.
Vorige maand werd Google het nieuwste bedrijf dat zijn naamgevingssysteem voor hackgroepen vernieuwde.
Voorbij zijn de dagen APT1, APT41 of APT, welk nummer dan ook, het systeem dat werd gebruikt door Mandiant, ooit een onafhankelijk beveiligingsbedrijf dat nu onderdeel is van Google. Mandiant was de eerste die een naamgevingsschema toepaste.
Vanaf nu is het systeem van Google relatief eenvoudig: een hackgroep zal een voornaam hebben die gedenkwaardig en willekeurig is, en een tweede woord waarvan de initiaal het land van herkomst aangeeft: Castle voor China, Ion voor Iran, Neptune voor Noord-Korea en Relic voor Rusland.
Volgens Shane Huntley, de chief technology officer van Google Threat Intelligence Group, het interne hackerjachtteam van het bedrijf, was de vernieuwing nodig om duidelijkheid te scheppen voor beveiligingsonderzoekers, zowel binnen het bedrijf als daarbuiten.
Begin jaren 2010, toen bedrijven begonnen met het publiceren van rapporten over cyberaanvallen en het benoemen van de hackers erachter, vertelde Huntley aan TechCrunch dat “we niet hadden verwacht dat we zoveel bedreigingsgroepen zouden hebben als nu.”
Het was moeilijk geworden om iedereen bij te houden. Volgens John Hultquist, hoofdanalist bij Google Threat Intelligence Group, volgt Google nu meer dan 5.000 ‘activiteitenclusters’ in verschillende landen. Huntley zei dat er maar heel weinig ontwikkelde landen zijn die niet over hun eigen cybercapaciteiten en hackgroepen beschikken.
Maar wat heeft het voor zin om hackgroepen een naam te geven? Het is niet alleen een academische oefening, legde Huntley uit. Het doel is om een basiskennis te hebben van wie wie aanvalt, en hoe ze hen aanvallen. Op die manier kunnen organisaties bedreigingen sneller herkennen, zich erop voorbereiden, deze idealiter stoppen, of in ieder geval incidenten sneller onderzoeken.
Dat alles, zei hij, is alleen mogelijk als je de hackers een naam geeft en ze consequent volgt.
“Als je daadwerkelijk door hen wordt gehackt of als je te maken hebt met een incident, wetende hoe die acteur zich gedraagt, wat hij doet, wat hij in het verleden heeft gedaan, worden al deze details van cruciaal belang om de reactie te helpen en ook om je dekking tegen deze bedreigingen uit te werken”, aldus Huntley.
Weten hoe de Noord-Koreaanse overheidshackers, bekend als de Lazarus Group, zich gedragen, wat hun doelen gewoonlijk zijn en voor wie ze werken, geeft verdedigers een startpunt in de omgang met deze hackers.
Het volgen van door de staat gesponsorde hackers is weliswaar uitdagend, maar gemakkelijker dan het volgen van groepen cybercriminelen en ingehuurde hackers, legt Huntley uit. De hackers van de overheid hebben doorgaans consistentere doelen en activiteiten, terwijl cybercriminele groepen leden hebben die komen en gaan, soms uiteenvallen en anderszins amorfer zijn. Hacker-for-hire-groepen en spywaremakers hebben doorgaans veel klanten in verschillende delen van de wereld, waardoor ze iets moeilijker te volgen zijn.
Een veelgehoorde kritiek wanneer er een nieuw naamgevingssysteem wordt aangekondigd, is: waarom gebruiken niet alle bedrijven en organisaties gewoon dezelfde codenamen? Hoewel dat een makkelijke vraag lijkt om te beantwoorden, is de realiteit dat elk bedrijf een iets andere kijk op elke groep heeft, gebaseerd op zijn eigen datasets en telemetrie. Huntely zei dat dit een onontkoombare realiteit is die niet kan worden vermeden door alleen maar meer informatie te delen tussen bedrijven en groepen onderzoekers.
“Niemand heeft perfect zicht”, zei hij. “We bouwen aan ons model en ons beste begrip, maar we zullen nooit alles weten over wat er aan de hand is.”
Door het naamgevingsschema van Google’s oude Threat Analysis Group, waar Huntely leiding aan gaf, en Mandiant te verenigen, is er nu tenminste één schema minder om te onthouden. Raadpleeg voor al het andere deze gigantische lijst.