Default
Door Remote - 25 Apr 2026
Er gebeurde eerder dit jaar iets belangrijks in België. KBC, de grootste bankverzekeringsgroep van het land, heeft de gereguleerde Bitcoin- en Ether-handel voor particuliere beleggers ingeschakeld via Bolero, zijn zelfgestuurde makelaarsplatform.
Waar het om gaat is niet alleen dat een grote Europese bank toegang tot digitale activa mogelijk maakte. Het is de manier waarop die toegang werd geïntroduceerd: binnen een bestaand gereguleerd platform, binnen een gevestigde klantreis, en als onderdeel van de bredere financiële omgeving die klanten al gebruiken.
Dat model zegt veel over waar de markt naartoe gaat.
Het eerste tijdperk van door banken gedistribueerde digitale activa was afgeschermd. Gedurende het grootste deel van een decennium deden banken die met digitale activa in aanraking kwamen dit op arm's length. In veel gevallen was die aanpak zinvol. Digitale assets riepen lastige vragen op rond bewaring, governance, compliance, geschiktheid en operationele veerkracht. De versnippering van de regelgeving in heel Europa heeft de aarzeling alleen maar vergroot.
Als gevolg hiervan werden digitale activa vaak behandeld als aangrenzend aan het kernbankieren in plaats van als onderdeel ervan.
Die vergelijking is nu aan het veranderen. In heel Europa beoordelen instellingen digitale activa steeds vaker niet als een aparte categorie die een afzonderlijke commerciële en operationele stapel vereist, maar als mogelijkheden die uiteindelijk mogelijk binnen dezelfde controleomgeving moeten vallen als andere financiële producten en diensten. Die verschuiving blijft ongelijkmatig en instellingen bewegen zich met verschillende snelheden. Maar de strategische richting wordt duidelijker.
MiCA is de katalysator De Markets in Crypto-Assets Regulation, of MiCA, heeft niet elke uitdaging weggenomen, noch heeft het de adoptie automatisch gemaakt. Maar het heeft er wel toe bijgedragen dat een van de grootste bronnen van aarzeling bij financiële instellingen is verkleind: waar horen digitale activa operationeel thuis?
Vóór MiCA betekende het aanbieden van digitale activadiensten het navigeren door een lappendeken van nationale regimes, elk met verschillende licentievereisten, bewaarregels en normen voor consumentenbescherming. De nalevingskosten van het opzetten van een op zichzelf staand aanbod van digitale activa waren moeilijk te rechtvaardigen voor een bank die al een winstgevend makelaarsbedrijf had.
MiCA heeft die complexiteit samengebracht in één enkel, paspoortwaardig raamwerk. Voor het eerst zou een bank in België, Spanje, Duitsland of Frankrijk de handel in digitale activa kunnen aanbieden onder dezelfde regelgevingslogica die zij al toepaste op effecten. De operationele vraag verschoof van "moeten we een digitaal activaproduct bouwen?" tot "moeten we digitale assets toevoegen aan het product dat we al hebben?" Dit leidt tot een fundamenteel ander gesprek, waarop de Europese banken opmerkelijk snel reageren.
Het patroon is al zichtbaar. Kijk wie er de afgelopen twaalf maanden is verhuisd. BBVA ging live in Spanje. DZ Bank, de grootste coöperatieve bankgroep van Duitsland, volgde. Société Générale bouwde zijn infrastructuur voor digitale activa via zijn dochteronderneming Forge. En nu KBC in België.
Ze behoren tot de strengste financiële instellingen van Europa, en ze komen allemaal tot dezelfde architectonische conclusie: digitale activa horen in de bestaande stapel, en niet ernaast.
Ze hebben de digitale activamogelijkheden in hun bestaande compliance-, rapportage- en klantgerichte systemen geïntegreerd. Vanuit het perspectief van de klant voelt het kopen van Bitcoin hetzelfde als het kopen van aandelen. Vanuit het perspectief van de bank loopt het via dezelfde operationele rails. Dat is het hele punt.
Waarom dit de marktstructuur verandert Ten eerste verschuift het vertrouwen. Europese banken bedienen gezamenlijk honderden miljoenen particuliere klanten die al over beleggingsrekeningen, geverifieerde identiteiten en gevestigde bankrelaties beschikken. Wanneer digitale activa binnen die enveloppe arriveren, breidt de adresseerbare markt zich van de ene op de andere dag uit zonder dat een enkele nieuwe gebruiker zich aanmeldt voor een nieuw platform.
De omvang van die mogelijkheid is aanzienlijk. In de Europese Unie zal het bezit van digitale activa in 2030 naar verwachting ongeveer 25% bedragen, tegen 9% in 2024 en 4% in 2020. Die expansie wordt voor een groot deel aangedreven door MiCA en door het groeiende aantal door banken geleide digitale activaprojecten die naar verwachting in de komende cyclus zullen rijpen. Banken die nu in beweging komen, positioneren zichzelf om die golf op te vangen via kanalen die ze al beheersen.
Ten tweede blijft de klantrelatie bij de bank. In het stand-alone model is de crypto-uitwisseling eigenaar van de klant. In het embedded model doet de bank dat wel. Dat onderscheid is enorm van belang voor productontwikkeling, cross-selling en langetermijneconomie. Een bank die naast aandelen ook digitale activa aanbiedt, kan uiteindelijk tokenized bonds, gestructureerde producten en vermogensbeheer voor digitale activa aanbieden, allemaal binnen dezelfde relatie.
Ten derde breidt de reikwijdte zich uit tot buiten de handel. Hetzelfde absorptiepatroon doet zich voor bij betalingen en verrekeningen. Bloomberg Intelligence schat dat stablecoins in 2030 goed zouden kunnen zijn voor meer dan 50 biljoen dollar aan jaarlijkse betalingen. De vraag is wie ze zal uitgeven en distribueren. Nu banken beginnen met het uitgeven van tokenized deposito's en het integreren van stablecoin-mogelijkheden in hun betalingsrails, verschuift de concurrentiedynamiek van digitale betalingen van 'banken versus blockchain' naar 'welke banken als eerste bewegen'.
De echte vraag is niet technologisch maar distributief. Als dit patroon standhoudt, zal het concurrentielandschap dat ontstaat niet lijken op het landschap waar crypto omheen is gebouwd. Het wordt niet gedefinieerd door uitwisselingsvolumes of tokenlijsten. Het zal worden gedefinieerd door welke instellingen digitale activa net zo naadloos kunnen aanbieden als elk ander financieel product, op het gebied van handel, betalingen en bewaring, en welke instellingen dit op productieschaal kunnen doen, niet op pilotschaal.
Een deel van die capaciteit zal intern worden gebouwd. Een groot deel daarvan zal worden verworven. Het fusie- en overnamepatroon vormt zich al: banken die erkennen dat ze niet snel genoeg kunnen bouwen, kopen of werken samen om digitale activa-infrastructuur te verwerven, net zoals ze historisch hebben gedaan met marktgegevens, afwikkelings- en risicosystemen.
De echte verschuiving is van distributieve aard. Zodra digitale activa via bankplatforms bewegen, verandert de adresseerbare markt permanent. MiCA maakte dat architectonisch mogelijk. De banken maken het nu werkelijkheid. De sector zou meer aandacht moeten besteden.
Waar het om gaat is niet alleen dat een grote Europese bank toegang tot digitale activa mogelijk maakte. Het is de manier waarop die toegang werd geïntroduceerd: binnen een bestaand gereguleerd platform, binnen een gevestigde klantreis, en als onderdeel van de bredere financiële omgeving die klanten al gebruiken.
Dat model zegt veel over waar de markt naartoe gaat.
Het eerste tijdperk van door banken gedistribueerde digitale activa was afgeschermd. Gedurende het grootste deel van een decennium deden banken die met digitale activa in aanraking kwamen dit op arm's length. In veel gevallen was die aanpak zinvol. Digitale assets riepen lastige vragen op rond bewaring, governance, compliance, geschiktheid en operationele veerkracht. De versnippering van de regelgeving in heel Europa heeft de aarzeling alleen maar vergroot.
Als gevolg hiervan werden digitale activa vaak behandeld als aangrenzend aan het kernbankieren in plaats van als onderdeel ervan.
Die vergelijking is nu aan het veranderen. In heel Europa beoordelen instellingen digitale activa steeds vaker niet als een aparte categorie die een afzonderlijke commerciële en operationele stapel vereist, maar als mogelijkheden die uiteindelijk mogelijk binnen dezelfde controleomgeving moeten vallen als andere financiële producten en diensten. Die verschuiving blijft ongelijkmatig en instellingen bewegen zich met verschillende snelheden. Maar de strategische richting wordt duidelijker.
MiCA is de katalysator De Markets in Crypto-Assets Regulation, of MiCA, heeft niet elke uitdaging weggenomen, noch heeft het de adoptie automatisch gemaakt. Maar het heeft er wel toe bijgedragen dat een van de grootste bronnen van aarzeling bij financiële instellingen is verkleind: waar horen digitale activa operationeel thuis?
Vóór MiCA betekende het aanbieden van digitale activadiensten het navigeren door een lappendeken van nationale regimes, elk met verschillende licentievereisten, bewaarregels en normen voor consumentenbescherming. De nalevingskosten van het opzetten van een op zichzelf staand aanbod van digitale activa waren moeilijk te rechtvaardigen voor een bank die al een winstgevend makelaarsbedrijf had.
MiCA heeft die complexiteit samengebracht in één enkel, paspoortwaardig raamwerk. Voor het eerst zou een bank in België, Spanje, Duitsland of Frankrijk de handel in digitale activa kunnen aanbieden onder dezelfde regelgevingslogica die zij al toepaste op effecten. De operationele vraag verschoof van "moeten we een digitaal activaproduct bouwen?" tot "moeten we digitale assets toevoegen aan het product dat we al hebben?" Dit leidt tot een fundamenteel ander gesprek, waarop de Europese banken opmerkelijk snel reageren.
Het patroon is al zichtbaar. Kijk wie er de afgelopen twaalf maanden is verhuisd. BBVA ging live in Spanje. DZ Bank, de grootste coöperatieve bankgroep van Duitsland, volgde. Société Générale bouwde zijn infrastructuur voor digitale activa via zijn dochteronderneming Forge. En nu KBC in België.
Ze behoren tot de strengste financiële instellingen van Europa, en ze komen allemaal tot dezelfde architectonische conclusie: digitale activa horen in de bestaande stapel, en niet ernaast.
Ze hebben de digitale activamogelijkheden in hun bestaande compliance-, rapportage- en klantgerichte systemen geïntegreerd. Vanuit het perspectief van de klant voelt het kopen van Bitcoin hetzelfde als het kopen van aandelen. Vanuit het perspectief van de bank loopt het via dezelfde operationele rails. Dat is het hele punt.
Waarom dit de marktstructuur verandert Ten eerste verschuift het vertrouwen. Europese banken bedienen gezamenlijk honderden miljoenen particuliere klanten die al over beleggingsrekeningen, geverifieerde identiteiten en gevestigde bankrelaties beschikken. Wanneer digitale activa binnen die enveloppe arriveren, breidt de adresseerbare markt zich van de ene op de andere dag uit zonder dat een enkele nieuwe gebruiker zich aanmeldt voor een nieuw platform.
De omvang van die mogelijkheid is aanzienlijk. In de Europese Unie zal het bezit van digitale activa in 2030 naar verwachting ongeveer 25% bedragen, tegen 9% in 2024 en 4% in 2020. Die expansie wordt voor een groot deel aangedreven door MiCA en door het groeiende aantal door banken geleide digitale activaprojecten die naar verwachting in de komende cyclus zullen rijpen. Banken die nu in beweging komen, positioneren zichzelf om die golf op te vangen via kanalen die ze al beheersen.
Ten tweede blijft de klantrelatie bij de bank. In het stand-alone model is de crypto-uitwisseling eigenaar van de klant. In het embedded model doet de bank dat wel. Dat onderscheid is enorm van belang voor productontwikkeling, cross-selling en langetermijneconomie. Een bank die naast aandelen ook digitale activa aanbiedt, kan uiteindelijk tokenized bonds, gestructureerde producten en vermogensbeheer voor digitale activa aanbieden, allemaal binnen dezelfde relatie.
Ten derde breidt de reikwijdte zich uit tot buiten de handel. Hetzelfde absorptiepatroon doet zich voor bij betalingen en verrekeningen. Bloomberg Intelligence schat dat stablecoins in 2030 goed zouden kunnen zijn voor meer dan 50 biljoen dollar aan jaarlijkse betalingen. De vraag is wie ze zal uitgeven en distribueren. Nu banken beginnen met het uitgeven van tokenized deposito's en het integreren van stablecoin-mogelijkheden in hun betalingsrails, verschuift de concurrentiedynamiek van digitale betalingen van 'banken versus blockchain' naar 'welke banken als eerste bewegen'.
De echte vraag is niet technologisch maar distributief. Als dit patroon standhoudt, zal het concurrentielandschap dat ontstaat niet lijken op het landschap waar crypto omheen is gebouwd. Het wordt niet gedefinieerd door uitwisselingsvolumes of tokenlijsten. Het zal worden gedefinieerd door welke instellingen digitale activa net zo naadloos kunnen aanbieden als elk ander financieel product, op het gebied van handel, betalingen en bewaring, en welke instellingen dit op productieschaal kunnen doen, niet op pilotschaal.
Een deel van die capaciteit zal intern worden gebouwd. Een groot deel daarvan zal worden verworven. Het fusie- en overnamepatroon vormt zich al: banken die erkennen dat ze niet snel genoeg kunnen bouwen, kopen of werken samen om digitale activa-infrastructuur te verwerven, net zoals ze historisch hebben gedaan met marktgegevens, afwikkelings- en risicosystemen.
De echte verschuiving is van distributieve aard. Zodra digitale activa via bankplatforms bewegen, verandert de adresseerbare markt permanent. MiCA maakte dat architectonisch mogelijk. De banken maken het nu werkelijkheid. De sector zou meer aandacht moeten besteden.