Default
Door staff@engadget.com (Alec Hively) - 26 Jun 2026
Hoewel satellieten zijn ontworpen om zonneweer te weerstaan, is het beschermen ervan tegen de sterkste zonne-evenementen kostbaar en onpraktisch. Als zodanig kunnen zonnestormen de hardware en interne elektronica van een satelliet beschadigen. Dergelijke schade kan de levensduur van een satelliet verkorten of mogelijk kritische reparaties noodzakelijk maken.
Ook de software van een satelliet loopt gevaar. Zoals Russell DeHart, een hoofdingenieur bij het Goddard Space Flight Center van NASA, het beschrijft, kunnen hoogenergetische deeltjes 'uiteindelijk een computerchip aan boord van een ruimtevaartuig raken en ervoor zorgen dat een computerprogrammeringsbit omslaat', wat aanleiding geeft tot een 'anomalie' die bekend staat als 'een enkele gebeurtenis-overstuur'. In wezen kunnen hoogenergetische deeltjes van een zonnestralingsstorm de reeksen nullen en enen waaruit de binaire code van het programma bestaat, fysiek dwingen om van eigenschappen te veranderen. Als bij belangrijke operaties een bitflip optreedt, wordt de satelliet gedwongen niet-kritieke taken op te schorten totdat het probleem is opgelost.
CME's verwarmen en breiden doorgaans de atmosfeer uit, waardoor een dichter medium ontstaat waar satellieten doorheen kunnen. Deze extra weerstand kan ervoor zorgen dat satellieten zowel snelheid als hoogte verliezen en tot wel 600 meter naar beneden vallen. Een paar duizend voet verliezen terwijl je in een baan van meer dan duizend mijl hoog bent, lijkt misschien geen ramp. Maar gezien het feit dat satellieten nauwkeurig gekalibreerde machines zijn, zou de daling substantieel genoeg kunnen zijn om de activiteiten volledig stop te zetten.
Wat het probleem ingewikkelder maakt, is dat de lage baan om de aarde steeds drukker wordt. Veranderingen in hoogte riskeren botsingen met andere satellieten of ruimteschroot. En hoewel de meeste satellieten extra brandstof hebben om weer op hun plaats te manoeuvreren, kan de inzet ervan de levensduur van een missie verkorten. Zoals Dehart opmerkt: "Je kunt zien dat er jaren worden afgeschoren" van een satellietmissie "als een zonnecyclus actiever was dan oorspronkelijk verwacht."
Veel satellietafhankelijke technologieën zijn gevoelig voor deze verstoringen. Een zonnestorm in 2022 sloeg bijvoorbeeld 38 SpaceX-internetsatellieten uit hun baan. In oktober 2003 bracht een golf van zonneactiviteit de helft van de satellieten ter wereld in de war. De stormen zorgden ervoor dat vluchten tussen Noord-Amerika en Azië aan de grond bleven, vertroebelden tv- en radio-uitzendingen, brachten afgelegen GPS-systemen op hun kop en legden verschillende wetenschappelijke missies aan banden. Naarmate een groter deel van onze technologische infrastructuur naar een lage baan om de aarde blijft migreren, zullen dergelijke zorgen waarschijnlijk acuter worden.
Ook de software van een satelliet loopt gevaar. Zoals Russell DeHart, een hoofdingenieur bij het Goddard Space Flight Center van NASA, het beschrijft, kunnen hoogenergetische deeltjes 'uiteindelijk een computerchip aan boord van een ruimtevaartuig raken en ervoor zorgen dat een computerprogrammeringsbit omslaat', wat aanleiding geeft tot een 'anomalie' die bekend staat als 'een enkele gebeurtenis-overstuur'. In wezen kunnen hoogenergetische deeltjes van een zonnestralingsstorm de reeksen nullen en enen waaruit de binaire code van het programma bestaat, fysiek dwingen om van eigenschappen te veranderen. Als bij belangrijke operaties een bitflip optreedt, wordt de satelliet gedwongen niet-kritieke taken op te schorten totdat het probleem is opgelost.
CME's verwarmen en breiden doorgaans de atmosfeer uit, waardoor een dichter medium ontstaat waar satellieten doorheen kunnen. Deze extra weerstand kan ervoor zorgen dat satellieten zowel snelheid als hoogte verliezen en tot wel 600 meter naar beneden vallen. Een paar duizend voet verliezen terwijl je in een baan van meer dan duizend mijl hoog bent, lijkt misschien geen ramp. Maar gezien het feit dat satellieten nauwkeurig gekalibreerde machines zijn, zou de daling substantieel genoeg kunnen zijn om de activiteiten volledig stop te zetten.
Wat het probleem ingewikkelder maakt, is dat de lage baan om de aarde steeds drukker wordt. Veranderingen in hoogte riskeren botsingen met andere satellieten of ruimteschroot. En hoewel de meeste satellieten extra brandstof hebben om weer op hun plaats te manoeuvreren, kan de inzet ervan de levensduur van een missie verkorten. Zoals Dehart opmerkt: "Je kunt zien dat er jaren worden afgeschoren" van een satellietmissie "als een zonnecyclus actiever was dan oorspronkelijk verwacht."
Veel satellietafhankelijke technologieën zijn gevoelig voor deze verstoringen. Een zonnestorm in 2022 sloeg bijvoorbeeld 38 SpaceX-internetsatellieten uit hun baan. In oktober 2003 bracht een golf van zonneactiviteit de helft van de satellieten ter wereld in de war. De stormen zorgden ervoor dat vluchten tussen Noord-Amerika en Azië aan de grond bleven, vertroebelden tv- en radio-uitzendingen, brachten afgelegen GPS-systemen op hun kop en legden verschillende wetenschappelijke missies aan banden. Naarmate een groter deel van onze technologische infrastructuur naar een lage baan om de aarde blijft migreren, zullen dergelijke zorgen waarschijnlijk acuter worden.