Default
Door Remote - 17 Jul 2026
VC Jeremy Levine heeft een wrange oplossing voor iets dat hem routinematig irriteert, volgens een nieuw artikel in de Wall Street Journal over de opkomst van AI-transcriptie-apps. Op Zoom is hij niet langer ‘Jeremy Levine’, maar in plaats daarvan ‘Jeremy Levine, ik geef geen toestemming voor transcriberen of opnemen.’
Het klinkt misschien onbeduidend of briljant, afhankelijk van je standpunt, maar wat duidelijk is, is dat 'altijd aan' opnemen alomtegenwoordig wordt, dankzij een groeiend aantal AI-notitie-apps en -apparaten, waarvan we er hier bij TechCrunch veel hebben besproken (we hebben er zelfs een aantal gerangschikt).
VC Eric Bahn vertelt de outlet dat hij er nu automatisch van uitgaat dat zijn ontmoetingen met de oprichters zullen worden opgenomen, nog voordat hij een telefoon over een vergadertafel ziet glijden. Eén oprichtster vertelt de WSJ dat ze de meeste van haar eerste afspraakjes vastlegt met de Granola-app en het transcript daarna aan Claude doorgeeft om te zien of ze ‘boeiender of empathischer’ kan zijn, terwijl ze ook beoordeelt wie het meeste aan het woord is geweest. (Daten in San Francisco is zwaar.)
Levine noemt de hele trend ‘sociaal onaanvaardbaar gedrag’ dat spontane gesprekken volledig kan vernietigen. Anderen in het stuk merken op dat het een juridisch mijnenveld is.
Maar er is nog een probleem: als elke vergadering, waterkoelergesprek en romantisch uitje wordt getranscribeerd en samengevat, wie leest er dan eigenlijk iets van? Op welk punt is deze audiostortplaats van elk gesprek niet meer nuttig en wordt het gewoon een opname waar niemand tijd voor heeft om af te spelen?
Het klinkt misschien onbeduidend of briljant, afhankelijk van je standpunt, maar wat duidelijk is, is dat 'altijd aan' opnemen alomtegenwoordig wordt, dankzij een groeiend aantal AI-notitie-apps en -apparaten, waarvan we er hier bij TechCrunch veel hebben besproken (we hebben er zelfs een aantal gerangschikt).
VC Eric Bahn vertelt de outlet dat hij er nu automatisch van uitgaat dat zijn ontmoetingen met de oprichters zullen worden opgenomen, nog voordat hij een telefoon over een vergadertafel ziet glijden. Eén oprichtster vertelt de WSJ dat ze de meeste van haar eerste afspraakjes vastlegt met de Granola-app en het transcript daarna aan Claude doorgeeft om te zien of ze ‘boeiender of empathischer’ kan zijn, terwijl ze ook beoordeelt wie het meeste aan het woord is geweest. (Daten in San Francisco is zwaar.)
Levine noemt de hele trend ‘sociaal onaanvaardbaar gedrag’ dat spontane gesprekken volledig kan vernietigen. Anderen in het stuk merken op dat het een juridisch mijnenveld is.
Maar er is nog een probleem: als elke vergadering, waterkoelergesprek en romantisch uitje wordt getranscribeerd en samengevat, wie leest er dan eigenlijk iets van? Op welk punt is deze audiostortplaats van elk gesprek niet meer nuttig en wordt het gewoon een opname waar niemand tijd voor heeft om af te spelen?